Podróże Dwóch Włóczykijów ~~ Two Gadabout's Journeys

Pałac Kultury i Nauki w Warszawie jako pomnik socrealizmu - rzeźba socrealistyczna [Palace of Culture and Science in Warsaw as a monument of socialist realism (Poland)]

2012-03-07T06:42:00.001-08:00

English translation will appear here soon.

We wish you a nice virtual tour on our blog! :)

Nasz nowy post lekko się opóźnił, gdyż w nawale codziennych obowiązków związanych z pracą oraz coraz większej ilości przedślubnych przygotowań trudno nam znaleźć chwilkę czasu na pisanie w blogu. Postanowiliśmy w końcu jednak nadrobić zaległości i pokazać Wam dokładnie, jak wygląda z zewnątrz Pałac Kultury i Nauki w Warszawie (za dnia i w nocy). Nie każdy zwraca uwagę na socrealistyczne rzeźby, które go otaczają, a co więcej dzisiejsza młodzież nie zawsze rozumie, czym w ogóle jest realizm socjalistyczny. Postanowiliśmy krótko Wam o tym opowiedzieć oraz przybliżyć realia epoki, w której PKiN zbudowano.

Po 3 latach budowy w 1955 roku Pałac na Placu Defilad w Warszawie oddano do użytku jako "dar narodu radzieckiego dla narodu polskiego". Pierwotnie nosił on zresztą imię Józefa Stalina. Jest dziełem architekta Lwa Rudniewa, który budując go, wzorował się na podobnych budynkach stojących w Moskwie czy np. w Chicago. Architektonicznie budowla stanowi mieszankę stylów: art deco, socrealizmu i polskiego historyzmu.

Przez wiele lat był to najwyższy budynek w Warszawie, a nawet w Polsce. Stał w centrum dużego placu i stanowił coś w rodzaju punktu orientacyjnego, gdyż widać go było już z daleka. Obecnie przesłaniają go stojące wokół nowoczesne wieżowce, przez co nawet znajdując się w bliskiej odległości od tej budowli, nie zawsze można ją dostrzec. Mimo to traktowana jest nadal jako punkt wielu spotkań, gdyż jest to miejsce powszechnie znane każdemu - nie tylko osobom mieszkającym w Warszawie czy jej najbliższej okolicy.

Wewnątrz pałacu mieści się obecnie wiele firm, instytucji naukowych oraz instytucji użyteczności publicznej. Organizowane są tam również różnego rodzaju imprezy, choćby Międzynarodowe Targi Książki (od 1958 r.) czy rozmaite wystawy czasowe. Można tam ponadto znaleźć Salę Kongresową, Informację Turystyczną, kino, galerie, Teatr Studio, Teatr "Lalka", tzw. Pałac Młodzieży wraz z basenem i kilka muzeów, przede wszystkim Muzeum Techniki. Zimą obok PKiN pojawia się nawet lodowisko. Wokół budynku można dostrzec kilka fontann. Niestety na zimę są wyłączane.

Czym jest socrealizm? Najprościej mówiąc, jest to kierunek w sztuce, który zdominował tę ostatnią w Polsce w ramach obowiązującej wówczas w kraju doktryny realizmu socjalistycznego. Służył jako narzędzie propagandowe, które wykorzystywały rządzące w tamtych czasach partie komunistyczne, nadając mu status "podstawowej i jedynej metody twórczości artystycznej". Artyści musieli się temu podporządkować, jeżeli chcieli tworzyć coś dla ogółu społeczeństwa, a nie tylko na potrzeby własne. Przejawiało się to m. in. w literaturze, sztuce i architekturze. Nawet Wisława Szymborska pisała wiersze, w których pod niebiosa wychwalała Lenina i Stalina...

Sztuka, która powstawała przy użyciu tej metody twórczej miała być "socjalistyczna w treści i narodowa w formie". Chodziło o pokazanie tego, co wydawało się wówczas najważniejsze: etosu nauki i pracy, który ukazywałby wprost, jak wyglądały ówczesne realia. Bardzo łatwo zrozumieć idee socrealizmu, oglądając rzeźby znajdujące się na ścianach Pałacu Kultury i Nauki lub obok niego. Ukazują one lud pracujący - chłopów i robotników, a także znane postacie z dziedziny nauki, sztuki czy literatury. Dziś nie robią one na przechodniach dobrego wrażenia - są szare, ponure, wręcz... toporne. W latach 1949-1956 tego rodzaju architektura powstawała jednak w wielu miastach całego kraju. Z czasem wiele podobnych rzeźb zburzono. Te, które otaczają PKiN, zachowały się do dziś.

Obecnie Pałac wygląda o wiele lepiej w nocy, niż za dnia, gdyż wieczorami jest oświetlany w dość oryginalny sposób. W tej feerii barw sprawia naprawdę niesamowite wrażenie. W dzień wydaje się z bliska szarą, wyciosaną z kamienia bryłą, która wielu osobom wcale się nie podoba. Pojawiają się nawet głosy mówiące, iż należy go zburzyć. My uważamy go jednak za relikt pewnej epoki, przypominający o tym, jak było niegdyś w kraju. Z tego powodu uważamy ten budynek za ważny z historycznego punktu widzenia.

Nasze "dziś" odciska jednak na Pałacu coraz wyraźniejsze piętno. Oprócz nietypowego oświetlenia również w okolicach budowli można odnaleźć coś całkowicie współczesnego - poza starymi rzeźbami stoi tam bowiem pomnik wyjątkowo nowoczesny... ;)

Tym, którzy o sztuce socrealistycznej chcieliby dowiedzieć się więcej, polecamy odwiedzenie Galerii Sztuki Socrealizmu w Pałacu Zamoyskich w Kozłówce. Znajduje się tam wiele wyjątkowych eksponatów, spośród których większa część wydaje się współczesnym turystom niesamowicie zabawna (np. pudełko po zapałkach z obrazkiem przedstawiającym robotnika pod prysznicem i z napisem "Myj się po pracy")... Polecamy! :)

****

UWAGA: jeżeli podobał Ci się ten wpis, kliknij w znajdujący się pod nim różowy znaczek "Lubię to" - NIE POCHODZI ON Z FACEBOOKA i nie łączy się z tym portalem, tylko służy zwiększeniu liczby wyświetleń naszej strony. Starszych wpisów szukaj w ARCHIWUM po prawej lub w Spisie Treści na górze (na stronie głównej bloga wyświetlają się tylko najnowsze posty).

Na ewentualne pytania postaramy się odpowiedzieć jak najszybciej. Wszystkie miłe komentarze są przez nas zawsze mile widziane... ;) Jeżeli nie masz konta Google, dodaj komentarz jako Anonimowy i podpisz się pod tekstem.

Jeżeli chcesz być zawsze na bieżąco z naszymi nowymi postami - zapraszamy do "polubienia" strony naszego bloga na Facebooku, co można uczynić klikając "Lubię to" w facebookowej ramce, znajdującej się na górze po prawej lub >>tutaj<<. Dodaj nasz blog do obserwowanych, jeżeli posiadasz konto Google! :)

English translation will appeare HERE soon.

Walentynkowy list miłosny do Miasta Siedlce

2012-02-21T12:57:00.001-08:00

Kochane Miasto Siedlce!

Piszę do Ciebie ten spóźniony walentynkowy list, bo zasługujesz na to, by poznać moje uczucia do Ciebie.

Nie wiem, co takiego masz w sobie, że nie można o Tobie zapomnieć. Jak matka Cezarego Baryki z "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego, tak i ja tęsknię za Tobą, ilekroć na dłużej Cię opuszczę. A musisz wiedzieć, iż z trudem przyszło mi zdobyć się na takie porównanie, gdyż nigdy nie lubiłam wyżej wspomnianej powieści.

Jesteś miastem średniej wielkości, któremu daleko do wielu innych metropolii, a jednak masz w sobie coś ciepłego i przyjaznego, co uspokaja zbolałą duszę. Kąty proste Twoich ulic zachęcają do spacerów. Nie ma tu nieprzyjaznych i złowrogich labiryntów. Nawet wszelkiego rodzaju metamorfozy, których doświadczasz z biegiem lat coraz więcej i coraz częściej, nie mają w sobie niczego przerażającego - rozwijasz się i z każdym dniem stajesz się nie tylko bardziej nowoczesne, ale i piękniejsze. Twój niezwykły magnetyzm jest niewytłumaczalny, a jednak zauważalny dla każdego, kto spędzi trochę czasu w Twych przytulnych objęciach.

Nie dane Ci było jeszcze wybudzić się z zimowego snu, do którego utuliły Cię mroźne wieczory i blask choinkowych lampek. Tkwisz w jakimś dziwnym zawieszeniu, tak jakby czas się dla Ciebie zatrzymał. Kolorowe jesienne liście, w których niedawno tonęły Twoje ulice i cmentarne nagrobki, przykrył biały śnieg. Śpisz, a Anioły pilnują Twojego snu. Lecz owa senność promieniuje na Twoich mieszkańców, którzy pozostają pogrążeni w przedziwnym marazmie. Zimą odczuwasz zmęczenie i samotność, przepełnia Cię melancholia. Leniwie zagrzebujesz się pod śnieżną pierzynką, unikając kontaktu z przypadkowymi przechodniami.

Wiosną obudzisz się do życia, rozkwitniesz, rozpromieni Cię blask słońca, zazieleni roślinność. Żadna parkowa ławeczka nie będzie już stać pusta, a ścieżki zaroją się od rodzin z małymi dziećmi. Powoli nabierzesz zdrowych rumieńców, a wraz z przypływem nowych sił, chętnie pomożesz ratuszowemu Jackowi dźwigać ciężar całego globu.

Zachłyśniesz zapachem majowych kwiatów i kwitnących drzew. Przyciągniesz nad zalew setki zakochanych par, przypominając rozsądnie, że minimalna odległość pomiędzy spacerowiczami powinna wynosić przynajmniej półtora metra, by każdy z nich mógł zachować choć odrobinę prywatności. Rowerzystom szepniesz słówko o rzuconych w kąt zimą pojazdach i nakłonisz ich do nowych podróży. Zanucisz radośnie do wtóru odbywających się w parkowym amfiteatrze koncertów. I w ten sposób, lekko podstępnie wkupując się w moje łaski, wreszcie nakłonisz mnie, bym napisała o Tobie w moim turystycznym blogu, pokazując tym, którzy Cię nie znają, dlaczego powinni się z Tobą zapoznać.

Wiesz, czasem jednak spoglądam na Twoje zabawy promieniami słońca, za pomocą których malujesz barwne mozaiki na podłogach i ścianach neogotyckiej katedry, mimowolnie każąc mi podziwiać tamtejsze witraże. Udaję, że tego nie widzę, bo niekiedy chcę się wyciszyć i zapomnieć nawet o Tobie. Ale w tym spokojnym, dostojnym miejscu również nie można się przed Tobą ukryć. Chodzisz za mną wszędzie. Nieustannie depczesz mi po piętach i podglądasz mnie z okien miejskich kamienic i ulicznych kamer. A jednak jakimś cudem nie czuję się przez Ciebie przytłoczona. Może to dlatego, że Cię kocham...?

Czasami marzę o tym, by zobaczyć Cię z perspektywy mrówki. Jakże ogromne musiałyby się wówczas wydawać Twoje budynki! Nawet pojedyncza kostka chodnika sprawiałaby wrażenie dużego placu. Niektórzy siedlczanie czują się w Twoich murach olbrzymami. Uciekają do większych miast, nazywając Cię dziurą bez perspektyw, w której nic się nie dzieje. Ja zawsze byłam przeciwnego zdania. Choć jesteś cichym miastem, które nie potrafi głośno krzyczeć, to jednak zasługujesz na uwagę i szacunek. Gdy jesteś blisko, czuję się bezpieczna. Uwielbiam Twoją aurę, Twój magnetyzm i spokój. Gdy otaczasz mnie swoimi opiekuńczymi ramionami, czuję się odprężona i mam poczucie, że jestem tu, gdzie powinnam. Że to właśnie Twoja przestrzeń powinna być przestrzenią mojego życia.

W dzieciństwie byłam przekonana, że nie potrafiłabym żyć z daleka od Ciebie. Teraz, gdy jestem dorosła, myślę, że mogłabym wyprowadzić się do innego miasta czy nawet kraju. Wiesz, że kocham podróże. Ale nigdy nie umiałabym o Tobie zapomnieć i prawdopodobnie prędzej czy później bym do Ciebie wróciła. Parafrazując słowa siedleckiego poety Eugeniusza Kasjanowicza...

każdy kamień,

który napotkałam

na drogach mojego miasta

noszę w sobie...

Czule Cię pozdrawiam!

Twoja Monika

****

English translation will appeare HERE soon.

Recenzja książki: Jaume Sanllorente - "Uśmiechy Bombaju" [Book Review: Jaume Sanllorente - "Bombay Smiles" ("Sonrisas de Bombay")]

2012-02-10T05:45:00.000-08:00

English translation will appear here soon.
Please do not copy our work - photos, films and texts - all rights reserved.
We wish you a nice virtual tour on our blog! :)

Jak wspomnieliśmy w jednym z poprzednich artykułów, postanowiliśmy nieco ożywić treść naszego bloga i dodać doń recenzje książek turystycznych oraz powieści o tematyce podróżniczej.

Książka hiszpańskiego dziennikarza o nazwisku Jaume Sanllorente Trepat nie jest powieścią. To raczej pewien rodzaj pamiętnika. Ten młody (ur. w 1976 r.) aktywista opisał w nim część swojego życia, swoją podróż do Indii, którą odbył niejako przypadkowo, a także to, jak owa wycieczka zmieniła jego dotychczasową egzystencję. Być może ten ogólnikowy wstęp średnio zachęca do przeczytania "Uśmiechów Bombaju", ale zapewniamy, iż jest to pozycja, z którą każdy powinien się zapoznać.

Nie chcemy zdradzić Wam z miejsca całej fabuły tej opowieści, zatem wspomnimy tylko o tym, co najistotniejsze: Jaume Sanllorente wyjechał do Indii w ramach długiego urlopu. Miała to być wycieczka służąca odpoczynkowi od ciężkiej pracy - regeneracji sił połączonej ze zwiedzaniem i poznawaniem innej kultury. Przerodziła się jednak w coś znacznie głębszego. Ogrom biedy i cierpienia, który Jaume zobaczył w Indiach, wywarł na nim wrażenie tak silne, iż postanowił zmienić całe swoje życie. Zrezygnował z dóbr materialnych, a wszystkie swoje pieniądze przeznaczył na stworzenie organizacji pozarządowej "Sonrisas de Bombay" ("Uśmiechy Bombaju"), która miała na celu uratowanie małego sierocińca w tym właśnie mieście i zapewnienie mieszkającym w nim dzieciom lepszego jutra. Dziennikarz poświęcił kilka miesięcy na pozyskanie sponsorów i załatwienie odpowiednich formalności, po czym przeniósł się na stałe do Indii, opuszczając rodzinną Barcelonę.

Obserwując moje zachowanie, wiele osób pytało mnie, co się właściwie stało. Byłem pewien, że za tym pytaniem kryje się przekonanie, że musiało stać się coś złego, bo inaczej nie zmieniłbym tak drastycznie swojego życia. Oczywiście sprawa wyglądała zupełnie inaczej i to własnie wydaje mi się najistotniejsze. Człowiek, który próbuje przed czymś uciec albo wyleczyć swoje frustracje, nie jest zdolny do prawdziwej przemiany. Żeby się na nią zdecydować, trzeba czuć się dobrze, naprawdę dobrze. Ja, będąc osobą zawsze niezwykle szczęśliwą, przed niczym nie uciekałem.

Od tamtej pory nie myślę za dużo o swoim życiu, skupiłem się na innych, a konkretnie na moich małych wielkich przyjaciołach z bombajskiego sierocińca. Odkryłem sekret szczęścia. Prawdziwe szczęście jest możliwe tylko wtedy, gdy z powodzeniem zabiegamy o nie dla bliźnich - pisze Jaume ("Uśmiechy Bombaju", Warszawa 2010, s. 98).

Co takiego zobaczył w Indiach hiszpański dziennikarz, że postanowił odrzucić swoją dotychczasową codzienność, swoje dostatnie i spokojne życie? Co skłoniło go do opuszczenia rodziny i przyjaciół na rzecz zamieszkania w wielokrotnie gorszych warunkach, tak daleko od domu? Tego Wam nie powiemy - musicie przeczytać o tym sami. Naszym zdaniem warto wziąć sobie do serca słowa człowieka, który z całą pewnością wie wszystko o tym, jak odnaleźć i wypełnić swoje prawdziwe życiowe powołanie:

Uszczęśliwianie innych to prawdziwy klucz do szczęścia - na jego osiągnięcie nie ma innego sposobu. Trzeba wyzbyć się własnych potrzeb i skupić na cudzych - tylko tak można nadać sens swojej egzystencji, osiągnąć pełnię życia i człowieczeństwa. Jesteśmy instrumentami miłości, a instrumenty mają rację bytu wyłącznie wtedy, gdy ktoś słucha wygrywanej przez nie muzyki (s. 42).

Dlaczego książka pt. "Uśmiechy Bombaju" jest godna tego, by poświęcić jej czas?

Otóż między innymi dlatego, że opowiada historię człowieka nadzwyczaj szlachetnego i odważnego, pokazując nam, jak powinniśmy żyć i jak należy troszczyć się o innych. Jednocześnie nie jest to historia nudna - opowieść Jaumego naprawdę wciąga. Można się z niej dowiedzieć wiele nie tylko o jego życiu, ale i o fascynującej kulturze Indii, o tym, co warto w tym kraju zobaczyć, czym różni się od państw zachodnich i dlaczego warto go zwiedzić. Ponadto książka jest ładnie wydana i opatrzona fotografiami ukazującymi autora oraz jego indyjskich wychowanków, co obcowanie z nią czyni prawdziwą przyjemnością. Jej treść zarówno wzrusza, jak i bawi czy zaskakuje. Pozwala lepiej zrozumieć hinduską religię, kulturę i światopogląd, które zdecydowanej większości z nas są niemal całkowicie obce. Słowem - jest to dzieło dla każdego i każdy powinien je poznać, by wyciągnąć z niego nadzwyczaj pożyteczną lekcję moralności, szczodrości, odwagi i miłosierdzia. Tym zaś, którzy w najbliższej przyszłości wybierają się do Indii, "Uśmiechy Bombaju" dostarczą z pewnością wielu inspiracji odnośnie tego, co powinni w tym kraju zobaczyć.

By zobaczyć stronę organizacji stworzonej przez autora książki, wystarczy zajrzeć tutaj:

https://www.sonrisasdebombay.org/

****

English translation will appeare HERE soon.

Muzeum Seksu i Dzielnica Czerwonych Latarni w Amsterdamie [Sex Museum and Red Light District in Amsterdam, Netherlands]

2012-01-29T06:55:00.000-08:00

The text of article is written in Polish and English. The English translation can be found at the end of this post. Please do not copy our work - photos, films and texts. All rights reserved.

We wish you a nice virtual tour on our blog! :)

Wreszcie udało nam się opublikować artykuł o Muzeum Seksu i Dzielnicy Czerwonych Latarni w Amsterdamie, który zapowiadaliśmy już dawno temu. Powodem opóźnienia były problemy, które mieliśmy ze zdjęciami i filmem. Nie wiedzieliśmy bowiem, co powinniśmy pokazać w takim wpisie, co tylko opowiedzieć bez demonstracji, a co przemilczeć całkowicie. Nie chcemy, by nasz blog był miejscem "tylko dla dorosłych", zatem musieliśmy odpowiednio zrównoważyć i niestety lekko ocenzurować treść tego posta. Dawno, dawno temu stworzyliśmy na stronie bloga na Facebooku ankietę, w której pytaliśmy o to, co powinno znaleźć się w tym artykule: >>tu link do ankiety<<. Zdecydowana większość osób odpowiedziała, że wszystko: tekst + zdjęcia + film, jako że w tych czasach nic już nikogo nie zgorszy... Mimo to postanowiliśmy, że na razie poprzestaniemy na fotkach i opisie. Jeżeli ktoś chciałby zobaczyć film ukazujący to muzeum, niech da nam znać w komentarzach do tego wpisu lub mailowo. Jeżeli otrzymamy sporo tego rodzaju życzeń, film w przyszłości się tu pojawi.

Zdjęcia, które pokazujemy poniżej, uznaliśmy za takie, które możemy tu opublikować bez wywołania u kogoś traumy... ;) W dzisiejszych czasach nawet telewizyjne reklamy przeładowane są seksem, zatem wydaje nam się, iż nikt nie będzie tym postem zgorszony. Jeżeli ktoś uważa, że z jakiegoś powodu powinniśmy skasować którąś z fotografii, niech nas o tym powiadomi. Staraliśmy się pokazać przede wszystkim ciekawostki, które można zobaczyć w muzeum, kilka rzeźb itp., które ukazują, iż tego rodzaju sztuka powstawała już w czasach antycznych, a także jak z grubsza wyglądały niektóre z wystaw.

PODSTAWOWE INFORMACJE O MUZEUM:

1. Bardzo łatwo doń trafić, gdyż znajduje się w samym centrum Amsterdamu, w pobliżu Placu Dam, na ul. Damrak 18.

2. Cena biletów jest stosunkowo niska. W 2011 roku nie przekraczała 5 euro od osoby (ok. 4 euro).

3. Wejściówki mogą nabyć jedynie osoby, które ukończyły 16 lat.

4. Godziny otwarcia: codziennie od 9:30 rano do 23.30 wieczorem.

5. Czas zwiedzania to min. godzina, jeżeli chce się obejrzeć muzeum dość pobieżnie i tylko jako kuriozum. Jego dokładne obejrzenie musiałoby zająć wiele godzin. Muzeum jest dość duże, piętrowe.

Na fotce powyżej: Marilyn Monroe jako symbol seksu - po naciśnięciu odpowiedniego guzika podwiewało jej sukienkę... ;)
[Pictured above: Marilyn Monroe as a sex symbol]

Na ostatniej fotce: średniowieczne pasy cnoty

[On the last photo: medieval chastity belts]

Jak można zauważyć na wielu zdjęciach, ukazane na nich rzeźby pochodzą z różnych czasów i różnych krajów. Część wystaw ukazuje sztukę falliczną innych kultur, np. afrykańską. Niektóre pomieszczenia prezentują eksponaty bardziej "nowoczesne" (zwiedzaniu towarzyszą wówczas często różnego rodzaju dźwięki, np. jęki itp.), a jeszcze inne składają się z przeszklonych gablotek, zawierających tysiące małych fotografii pornograficznych z końca XIX i początku XX wieku, które współczesnym ludziom mogłyby wydawać się dość śmieszne - większość ciała modelki mają tam zakryte... ;)

Oglądanie muzeum w żadnym razie nie może być nudne. Wiele eksponatów ma za zadanie rozbawić osobę, która zwiedza ten obiekt, np. mrugający i mówiący tyłeczek, genitaliowa deska klozetowa, olbrzymie siedzenia w kształcie penisów, wyskakująca na przechodniów z ciemności figura obleśnej baby czy wyłaniająca się z mroku postać rozchylającego płaszcz ekshibicjonisty. Największe wrażenie zrobiła na nas jednak... łazienka! Gdy weszliśmy do środka, okazało się, że kibelki i umywalki mają oryginalne kształty, a lustro... żyje! Gdy spojrzy się w tamtejsze zwierciadło, przez chwilę wygląda ono zupełnie zwyczajnie, ale w chwilę później zaczyna się na nim samoistnie rysować misterna biała ramka. To jednak nie wszystko. Po chwili pojawiają się kolejne elementy obrazu - łoże, leżąca na nim naga kobieta, wkradający się do wnętrza sypialni młodzieniec, a wreszcie para w miłosnym uścisku. Ten nietypowy film w pewnym momencie się urywa, a lustro wraca do swojej normalnej postaci. Wygląda to naprawdę niesamowicie i wprawia w osłupienie wszystkich gości muzealnej łazienki.

O Dzielnicy Czerwonych Latarni możemy Wam niestety tylko opowiedzieć, gdyż z tego, co wiemy, fotografowanie i filmowanie jest w tym miejscu zabronione. Powód tego zakazu jest prosty: w wystawach tamtejszych sklepów prezentują się nie manekiny, ale żywe, skąpo odziane prostytutki, które w ten sposób próbują znęcić potencjalnego klienta. Nie wszystkie zgodziłyby się na to, by robiono im zdjęcia czy nagrywano je na filmach. To, co rzuca się tam w oczy, to fakt, iż pracujące w ten sposób kobiety są w Holandii naprawdę zadowolone z własnego życia i wykonywanego fachu, a przynajmniej takie sprawiają wrażenie na pierwszy rzut oka. Prostytucja jest w tym kraju zalegalizowana, tzn. uznana za legalny zawód. Kobiety pracujące w holenderskich burdelach są zatem ubezpieczone, mają również zapewnioną opiekę zdrowotną. Dziewczyny, które widzieliśmy na wystawach jednego z nadzwyczaj wąskich zaułków dzielnicy, były szczerze, radośnie uśmiechnięte. Rozmawiały (w różnych językach) i żartowały między sobą. Nie wydawało się, by miały ochotę zmienić pracę na inną... ;)

Dzielnica Czerwonych Latarni również znajduje się w centrum Amsterdamu, w pobliżu Placu Dam. Wbrew temu, jak mogłoby się wydawać, w ciągu dnia jest to całkowicie spokojna i bezpieczna okolica, choć lepiej unikać jej wieczorami. Stojące tam budynki są często bardzo stare, ale ładne, a ulice poprzecinane są malowniczymi kanałami. Miasto wygląda tam naprawdę pięknie i naszym zdaniem każdy, kto zawita do Amsterdamu, nie powinien ominąć tej dzielnicy w trakcie zwiedzania miasta. Oprócz burdeli można tam znaleźć mnóstwo sex shopów, a nawet dość duży sklep, którego JEDYNYM asortymentem są... prezerwatywy w rozmaitych kształtach, wielkościach i kolorach. Nie brakuje tam także kawiarenek, restauracji i muzeów, np. Muzeum Haszyszu.

Jeżeli kiedykolwiek znajdziesz się w Amsterdamie, obejrzyj koniecznie Dzielnicę Czerwonych Latarni. Będziesz pod wrażeniem jej uroku. Polecamy również zwiedzenie Muzeum Seksu - to naprawdę nietypowe miejsce, które nie tylko Cię zainteresuje, ale również zaintryguje i rozbawi! :)

Więcej informacji o Muzeum Seksu znajdziesz na jego oficjalnej stronie internetowej:

http://www.sexmuseumamsterdam.nl/index2.html

****

Finally, we managed to publish an article about the Sex Museum and the Red Light District in Amsterdam, which we announced a long time ago. The reason for the delay were the problems that we had with photos and film. We did not know what we ought to show in this article. We don't want our blog was a place "for adults only," so we had to slightly censor the content of this post. Long, long time ago, we created a poll on Facebook, in which we asked about what should be included in this article. The vast majority of people answered that... everything: text + photos + video, because in those days, nothing anybody can no longer shocked. Despite this, we decided that we will not publish the movie. If anyone would like to see a film showing the museum, please let us know in the comments to this entry. If there is a lot of this kind of wishes in the future the film will appear here.

We think that our photos we can publish here without causing trauma in someone ... :) Nowadays, even the television commercials are overloaded with sex, so it seems to us that nobody is offended by this post. If someone believes that for some reason we should delete any of the photographs, let us know notifies.

BASIC INFORMATION ABOUT THE MUSEUM:

1. It is very easy to find a museum, because it is located in the center of Amsterdam, near Dam Square, on the Damrak 18th Street.
2. Ticket price is relatively low. In 2011, the price did not exceed 5 euros per person (it was about 4 euros).
3. Passes may be purchased only by persons over 16 years.
4. Opening hours: daily from 9:30 AM to 11.30 PM.
5. Length of the visit is min. one hour, if you want to see the museum quite briefly and only as a curiosity. Its exact views would take many hours. The museum is quite large, bunk.

As you can see in many photographs, sculptures come from different times and from different countries. Some of the exhibition show the phallic art from other cultures, such as African. Some rooms present exhibits a more "modern" (visiting there often is accompanied by various sounds, such as moaning, etc.). On the other exhibitions you can see thousands of small photographs of pornographic late nineteenth and early twentieth century that modern people would seem to be quite funny ... ;)

Watching the museum can not be boring. Many of the exhibits is designed to entertain visitors, such as squinting and talking ass, genitals toilet seat, a seat in the shape of a huge penis and emerging from the dark figure of an exhibitionist. The most surprised us ... bathroom! Toilets and sinks are original shapes and the mirror ... it'a alive! When you look in the mirror for a moment it looks quite common, but a moment later it begins to spontaneously draw elaborate white frame. This is not all. After a moment, there are more elements of an image - a bed, naked woman, entering the bedroom interior man, and finally the couple in a loving embrace. This unusual film at some point breaks off and the mirror returns to its normal form. It looks really amazing.

Unfortunately, about the Red Light District we can only tell you, because photographing and filming is (from what we know) prohibited in this area. The reason is simple: in the exhibitions of local shops are standing the real prostitutes instead of mannequins. They are trying to entice a potential customer in this way. You can not do them pictures or record them on film. Prostitutes in the Netherlands seem to be really satisfied with their lives and jobs. Prostitution is legalized in this country - it is legally recognized as a profession. Women working in brothels there are insured and they are provided with health care. Girls, we've seen on exhibitions of one of the extremely narrow alleys of the district, were happily smiling. It did not seem to feel like they have to change jobs to another ... ;)

Red Light District is also located in the center of Amsterdam, near Dam Square. During the day it's totally quiet and safe neighborhood, but better to avoid it in the evenings. The buildings standing there are often very old, but nice, and the streets are crossed by picturesque canals. The city looks really beautiful there and we think everyone who comes to Amsterdam should not miss this district during the sightseeing. Apart from brothels, you'll find lots of sex shops there, and even a fairly large shop, which is the ONLY assortment of condoms in a variety of shapes, sizes and colors. Also there is no shortage of cafes, restaurants and museums, such as the Hashish Museum.

If you ever visit Amsterdam, you should definitely see the Red Light District. You will be impressed by its charm. Visit the Sex Museum too - it's really unusual place. It is really interesting, amusing and intriguing.

More information about the Museum of Sex can be found at:

http://www.sexmuseumamsterdam.nl/index2.html

Uliczni artyści w Mediolanie, czyli o tym jak zarobić pieniądze, robiąc róże z marchewki lub buraka [Street performers in Milan - how to earn money by making a roses with a carrot or beet (Italy)]

2012-01-18T11:51:00.000-08:00

We wish you a nice virtual tour on our blog! :)

W ostatnich dniach doszliśmy do wniosku, że nasz blog zaczyna być schematyczny, bo zazwyczaj piszemy na zmianę o Polsce lub o Holandii. Postanowiliśmy to troszkę urozmaicić. Nie zwiedziliśmy (wspólnie ani samotnie) aż tylu miejsc, by za każdym razem pisać o innym kraju, ale chcemy nieco ubarwić tematykę artykułów publikowanych na tej stronie. Postaramy się zatem, by w najbliższej przyszłości pojawiły się tu również recenzje książek podróżniczych (zarówno przewodników turystycznych, jak i zwyczajnych powieści, których tematyka dotyczy innych państw, kultur czy też po prostu wojaży po świecie). Ponadto chcielibyśmy postarać się o jakieś ciekawe wywiady.

Dzisiaj chcemy Wam pokazać coś (a raczej kogoś), kto przykuwa uwagę turystów w Mediolanie. Zdjęcia publikowane w tym artykule zostały zrobione w miesiącu maju, zatem nieco nie pasują do obecnej aury za oknem, ale to właśnie brak słońca oraz ponury, szaro-biały zimowy krajobraz nasunęły nam pomysł stworzenia nowego posta w duchu wiosennej feerii barw. Zapragnęliśmy podzielić się z Wami czymś, co nam bardzo się podoba i co chętnie zaobserwowalibyśmy na ulicach wszystkich miast świata, nawet tych najmniejszych - "paradę" ulicznych artystów. Rzecz jasna słowo 'parada' nie oznacza w tym kontekście żadnego pochodu; chodzi nam o fakt dość licznego występowania tego zjawiska w centrum Mediolanu. W Polsce również nie brakuje ludzi, którzy próbują w ten sposób zarobić na życie. Niestety - jak chyba na całym świecie - praktycznie nigdy nie można ich spotkać w małych miasteczkach. Ludzie-rzeźby czy uliczni grajkowie przesiadują zazwyczaj głównie w dużych metropoliach. Jest ich wielu w Warszawie, Gdańsku czy Krakowie. W niewielkich miejscowościach na ulicach miast można napotkać niemal wyłącznie żebraków...

Największe wrażenie na mediolańskich turystach bez wątpienia robił (i prawdopodobnie robi nadal, aczkolwiek nie mamy na ten temat świeżych informacji) pan rzeźbiący w warzywach. Sztukę carvingu opanował on do perfekcji, zwłaszcza że w trakcie pracy nie miał do dyspozycji zbyt wyszukanego sprzętu. ;) Był najchętniej oglądanym i... najhojniej opłacanym artystą ulicznym w mieście. Pracował na jednej z głównych ulic, w odległości kilkuset metrów od Katedry Mediolańskiej. Każdego dnia otaczał go zwarty wieniec gapiów. Jak widać, sukces w tym "zawodzie" gwarantuje przede wszystkim oryginalny pomysł.

Nieco mniejszym zainteresowaniem cieszą się inni artyści, stanowiący żywe rzeźby. Najczęściej zajmują stanowiska u stóp katedry. Przeważnie stoją w całkowitym bezruchu, chyba że ktoś zwróci ich uwagę. Nadzwyczaj ochoczo fotografują się z turystami, zwłaszcza tymi płci żeńskiej... ;)

Na koniec chcieliśmy pokazać coś dość nietypowego. Nie ma to wielkiego związku z tematem, a jednak w pewien sposób się do niego odnosi, gdyż zdecydowanie jest to pewien rodzaj ulicznego widowiska, przyciągającego spojrzenia przechodniów. Otóż uwagę Sol przykuła pewnego dnia ogromna szklana kula z żywym "nadzieniem": hostessy ubrane w lokalne stroje zapraszały dzieci do wnętrza śnieżnego globu. W ten sposób zachęcały turystów oraz mieszkańców Mediolanu do odwiedzenia Szwajcarii. W pobliżu znajdowało się duże stoisko reklamowe, przy którym rozdawano wypełnione pięknymi zdjęciami katalogi, foldery, a nawet szwajcarskie miętówki i herbatki. Niestety z racji kłębiącego się wokół tłumu, trudno było ów fenomen sfotografować.

Mamy nadzieję, iż w przyszłości uda nam się pojechać do Mediolanu raz jeszcze i sfotografować innych ulicznych artystów. Postaramy się również o zrobienie podobnych zdjęć w Polsce. Jeżeli posiadacie takie, którymi chcielibyście się z nami podzielić, wysyłajcie je na adres mailowy podany w zakładce "Kontakt" na samej górze. Prosimy tylko o to, by każde ze zdjęć zostało podpisane (ewentualnie można w treści maila zaznaczyć, jaki podpis mamy dodać na fotce - może to być nazwisko, nick, adres strony internetowej autora fotografii lub jakiś znak wodny). Przysłanie do nas zdjęcia jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na jego publikację w blogu. Być może w ten sposób wspólnie stworzymy galerię najbardziej barwnych indywiduów w naszym kraju... :)

****

In recent days, we concluded that our blog is beginning to be schematic. We decided to change it. We want to make a little variety to themes of articles published on this site. Therefore, in the near future there will be reviews of travel books and interviews here.

Today we want to show you something (or rather someone) who attracts the attention of tourists in Milan. Photos published in this article were taken in May, so do not fit into the current season, but it is the lack of sunshine and bleak winter landscape occurred to us the idea of creating a new post in the spirit of spring magical spectacle of color. We wanted to share with you something that we really like and what we would like to see on the streets of any city in the world, even the smallest - "parade" of street artists. Of course, writing a "parade" we mean that the occurrence of such large numbers of artists in downtown Milan. In Poland there are many people who are trying to earn a living in this way. Unfortunately - and probably it's the same all over the world - almost never can find them in small towns. People-sculptures and street musicians can be found in large metropolitan areas. There are many of them in Warsaw, Gdansk and Krakow. In small towns on the streets you will encounter only beggars ...

The biggest impression on tourists in Milan he did (and probably still does, although we do not have fresh information about it), the artist sculpting in vegetables. He has mastered the art of carving to perfection, especially since he did not have the sophisticated equipment available too. :) He was the most watched and... most generously paid street artist in the city. He worked on one of the main streets of the city, just a few hundred meters from the Cathedral of Milan. Every day, he was surrounded by a large group of onlookers. As you can see, success in this "profession" guarantees first of all an original idea.

Less popular are other artists - living sculpture. You can find them near the cathedral. They usually stand completely still, unless someone will pay them attention. They really like to take pictures with tourists, especially those of the female sex ... ;)

At the end we wanted to show something quite unusual. This has no connection with the subject, but in some way relates to this, because this is definitely some kind of street performances, attracting looks from passers. One day we saw a huge glass sphere of the living "stuffing": hostesses dressed in local costumes inviting children into the snow globe. In this way they encourage tourists and residents of Milan to visit Switzerland. Nearby was a large promotional stand where was distributed catalogs, folders, and even Swiss mints and teas. Unfortunately, because of the large crowd, this phenomenon was difficult to photograph well.

We hope that in future we will go to Milan again and shoot the other street artists. We will try also to do a similar pictures in Poland.

Laponia - ciekawostki turystyczne [Lapland travel Trivia]

2012-01-16T06:25:00.000-08:00

We wish you a nice virtual tour on our blog! :)

Niniejszy artykuł powstał w wyniku świeżo zawiązanej współpracy Dwóch Włóczykijów z portalem Daleko-od-szosy.pl. Osobiście nie byliśmy nigdy w Laponii i nie jesteśmy autorami zamieszczonego poniżej tekstu. Publikujemy go w ramach wymiany artykułowej z wspomnianym portalem. Mamy nadzieję, że kilka ciekawostek dotyczących opisanej krainy zachęci czytelników naszego bloga do jej odwiedzenia w przyszłości. Autorem tekstu jest pan Marcin Popis.

Laponia to zimowa kraina Świętego Mikołaja, do której, mimo chłodnego klimatu, każdego roku przyjeżdża sporo turystów.

Kraj ten znajduje się na północyFinlandii, znany jest głównie z miasta Rovaniemi, w którymznajdą Państwo wioskę Świętego Mikołaja. O każdej porze roku możemy goodwiedzić, obejrzeć farmę reniferów, a także wysłać pocztówki na ''oficjalnejmikołajowej poczcie''. Kilka kilometrów za miastem przebiega koło podbiegunowe,które również stanowi nie lada atrakcję dla turystów.

Jeżeli dopisze Państwu szczęście, będą Państwo mogli ujrzeć zorzę polarną -jest to zjawisko świetlne, oddającewiele barw, wprawiające niejednego turystę w osłupienie. Oglądanie tego''spektaklu'' uzależnione jest jednak od warunków atmosferycznych. Trzebawykazać się cierpliwością i odpornością na mróz, bowiem temperatura nierzadkospada poniżej -30 stopni Celsjusza. Kolejną atrakcją turystyczną tego regionu jest łowienie ryb na jeziorze (pod grubą warstwą lodu) oraz kąpiel w przerębli - oczywiście w specjalnychkombinezonach. Na odważnych czeka też lodowy hotel, otwarty od początkupaździernika do połowy maja, w którym stale utrzymuje się ujemna temperatura. Osoby,które spędzą tam noc, otrzymują specjalny certyfikat potwierdzający ichniecodzienny wyczyn. Dla tych z Państwa, którzy preferują nocleg w''tradycyjnej chacie'', Laponia oferuje wybór wielu domków, pokoi, czyapartamentów. Więcej informacji na ten temat znajdą Państwo na stronie casamundo.pl.

Laponia sprzyja również aktywnemu wypoczynkowi: mogą Państwo wybrać jazdę nasankach, nartach, snowboardzie, a nawet przejażdżkę skuterem śnieżnym czy też saniami ciągniętymi przez renifery.Wyprawa skuterami nie obejdzie się bez specjalnych kombinezonów, butów czykasków, bowiem ujemne temperatury panujące w tym kraju nie pozwalają o sobiezapomnieć. Kolejnym, równie ciekawym punktem wycieczki, może okazać się nauka powożenia psich zaprzęgów. Czystepowietrze i zapierający dech w piersi krajobraz stanowią idealne uzupełnieniefrajdy płynącej z oferowanych atrakcji.

Niezapomniane doznania czekają też na osoby szukające nowinek kulinarnych. Laponiaoferuje wiele smaków, których nie znajdą Państwo w swojej codziennej kuchni.Wizyta w tym kraju nie może odbyć się bez spróbowania potrawy z renifera wpostaci gulaszu, pieczeni, czy wędliny. W lapońskiej kuchni nie zabraknie teżróżnego rodzaju ryb. Do nietypowych przysmaków możemy zaliczyć mięso pardwy,żółte maliny zwane tam 'lakka', a także likier z tych ostatnich, który turyścichętnie zabierają ze sobą do domu.

Więcej informacji na temat Laponii można znaleźć na stronach:

casamundo.pl -

http://www.casamundo.pl/finlandia/laponia/

Laponia -

http://finlandia.2taj.net/laponia

****

Article posted below was created through the cooperation of Two Gadabouts with portal Daleko-od-szosy.pl. We were not ever in Lapland and we are not authors of the text published in this post. We publish it in an exchange of articles with the portal Daleko-od-szosy.pl. We hope that some interesting facts about Lapland encourage you to visit this country in the future.

Lapland is a winter land of Santa Claus, to which, despite the cold climate, every year many tourists come.

The country is located in the north of Finland, is known mainly from the town of Rovaniemi, where you will find the village of Santa Claus. At any time of year we can visit him, see the reindeer farm, and send postcards to''the official Santa Claus Post Office''. A few kilometers outside the city runs the Arctic Circle, which also provides a great attraction for tourists.

If you append lucky, you will be able to see the northern lights - this is a light phenomenon, reflecting many colors, many a tourist valves in amazement. Watching this spectacle however, is dependent on weather conditions. You have to show patience and resistance to frost, because the temperature often drops below -30 degrees Celsius. Another tourist attraction in this region is fishing on the lake (under a thick layer of ice) and a dip in the ice hole - of course in special suits. Also waiting for brave an ice hotel, open from early October to mid-May, which is consistently negative temperature. People who spend the night there, receive a special certificate confirming their unusual feat. For those of you who prefer to stay in a traditional hut, Lapland offers a selection of several houses, rooms or suites. For more information, please visit casamundo.pl.

Lapland is also conducive to outdoor activities: you can enjoy tobogganing, skiing, snowboarding, and even ride a snowmobile or reindeer sleigh. Expedition scooters can not be held without special suits, boots and helmets, because of the negative temperatures in this country. Another interesting point as tours, may be driving a dog sled science. Clean air and breathtaking scenery are the perfect complement to fun that comes from the attractions.

Unforgettable experiences are waiting for people looking for a culinary innovations. Lapland offers a variety of flavors, you will not find in your everyday cooking. A visit to this country can not take place without tasting food of reindeer in the form of stews, roasts, and sausages. In Lapland the kitchen do not miss a variety of fish. Unusual dishes are also grouse meat, yellow raspberries there called 'Lakka' and liqueur with the raspberries, which tourists are willing to take home with them.

More information about Lapland can be found at:

casamundo.pl -

http://www.casamundo.pl/finlandia/laponia/

Lapland -

http://finlandia.2taj.net/laponia

20. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Warszawie [20th Final of Great Orchestra of Christmas Charity in Warsaw, Poland]

2012-01-08T10:04:00.000-08:00

We wish you a nice virtual tour on our blog! :)

8 stycznia 2012 roku Dwaj Włóczykije wzięli udział w XX. finale Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Warszawie. Pięknie oświetlona scena finałowa, stojąca na Placu Defilad u stóp Pałacu Kultury i Nauki, otoczona została licznymi stoiskami, w których można było zakupić wszelkiego typu pamiątki. Dochód z ich sprzedaży był na bieżąco przekazywany organizatorom WOŚP. Po wsparciu pieniężnymi datkami kilku puszek, zaczęliśmy zaglądać do rozstawionych wokół namiotów i autobusów. Można tam było nabyć nie tylko koszulki, torebki, zeszyty i inne przybory biurowe lub szkolne z orkiestrowym logo, ale także wybijane na miejscu przepiękne pamiątkowe monety (na poniższym zdjęciu pokazaliśmy front i rewers jednej z nich; wielkością dorównuje dwuzłotówce).

Zmarzniętym przybyszom organizatorzy rozdawali za darmo kubeczki z gorącą herbatą. Można było również zakupić ciepłe posiłki, np. z grilla, a w stojącym w pobliżu autobusie honorowo oddać krew. W jednym z namiotów chętni mieli możliwość podłączenia się do Internetu, zalogowania się do portalu Facebook i dodania specjalnego serduszka do swojego zdjęcia profilowego, dzięki czemu firma PLAY przekazywała 1 zł na rzecz WOŚP. Odpowiednią aplikację można znaleźć >>TUTAJ<<.

W czasie, w którym pisaliśmy ten post, na scenie finałowej wciąż trwały koncerty. Tegoroczny jubileuszowy finał WOŚP był jak zawsze pełen barw, ciepła oraz widocznej na pierwszy rzut oka radości uczestniczących w nim ludzi. Ta radość jest naprawdę zaraźliwa, zatem polecamy wzięcie udziału w kolejnych edycjach tej imprezy każdemu, kto potrzebuje choć odrobiny pozytywnych wibracji. Wróciliśmy do domu całkowicie spłukani, ale jednocześnie wyjątkowo radośni... ;) Za pomocą zdjęć staraliśmy się przybliżyć atmosferę tego wydarzenia tym osobom, którym nie dane było w nim uczestniczyć. Mamy nadzieję, iż uda nam się w przyszłości zobaczyć finałowe koncerty Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy również w innych miastach Polski, a może nawet poza granicami kraju... :)

Nową atrakcją 20. finału WOŚP stanowił wyjątkowy orkiestrowy motocykl, stworzony przez amerykańską firmę Paul Jr Designs (znaną z emitowanego na Discovery programu "American Chopper"). Pojazd ów jest dość nietypowy, gdyż nie można na nim jeździć. Co więcej, po wylicytowaniu go, zyskuje się prawo do jego posiadania jedynie na okres roku, po upływie którego wraca na licytację w ramach kolejnego finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Link do aukcji można znaleźć >>tutaj<< (kończy się 31 stycznia 2012). Na zakończenie prezentujemy nasze zdjęcia, ukazujące ten niezwykły motor w pełnej krasie:

Więcej informacji o Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy można znaleźć na jej oficjalnej stronie internetowej:

http://wosp.org.pl/

****

8 January 2012 Two Gadabouts took part in the twentieth Final of Great Orchestra of Christmas Charity in Warsaw. Beautifully lit final scene, standing on the Parade Square next to the Palace of Culture and Science, was surrounded by numerous stalls where you could buy all kinds of souvenirs. Proceeds from the sale of these items was forwarded to the organizers GOCC. You could buy not only T-shirts, bags, notebooks and other office or school supplies there, but also a beautiful spot minted commemorative coins. The newcomers received cups of hot tea, which protected them from the cold. You could also purchase hot meals. In the special bus, you could donate blood honorably.

At the time in which we wrote this post, the final scene still ongoing concerts. This year's jubilee finale GOCC was as always full of color and the joy of people participating in it. This joy is really contagious, so we reccomend to participate in subsequent editions of this event to anyone who needs a bit of positive vibes though. We returned home totally broke, but very happy... ;) With photos we tried to bring the atmosphere of the event to those people who could not take part in it. We hope that in future we will have a chance to see the final concert of the Great Orchestra of Christmas Charity in other Polish cities, and perhaps even outside the country... :)

A new attraction in the 20th GOCC finale was a unique orchestral motorcycle, created by an American company Paul Jr. Designs (known for its broadcast on the Discovery program "American Chopper"). The vehicle is quite unusual, because you can not ride on it. What's more, after winning the auction, you gain the right to its possession of only one year, after which it returned for auction in the next finale of the Great Orchestra of Christmas Charity. You could find link to auction >>here<< (ends on 31 January 2012). In conclusion, we present our pictures showing this remarkable motorcycle in all its glory.

More information about the Great Orchestra of Christmas Charity can be found on its official website:

http://en.wosp.org.pl/

O tym, jak wyglądają Siedlce zimą i w okresie przedświątecznym [How Siedlce looks like in winter and before Christmas (Poland)]

2011-12-22T11:51:00.001-08:00

Na naszej stronie zapanowała zima, a wyjątkowe gwiazdkowe dekoracje znikną z bloga dopiero po święcie Trzech Króli. Ponadto, by odpowiednio wpasować się w przedświąteczną atmosferę, postanowiliśmy stworzyć nowy post w duchu bożonarodzeniowym. Dlatego pokażemy Wam dzisiaj Siedlce w zimowej aurze. Zdjęcia prezentowane w niniejszym wpisie powstawały na przestrzeni kilku lat - od 2009 do 2012 roku (artykuł jest stopniowo uzupełniany o nowe fotografie). Część z nich zrobiliśmy sami, inne otrzymaliśmy od znajomych. Pod wszystkimi zdjęciami można natomiast znaleźć krótki świąteczny filmik - to jedna z kolęd w wykonaniu młodych siedlczan. Autorem filmu jest Jarek, który podarował nam również niektóre z zamieszczonych poniżej fotek. Zaprezentowaliśmy je w kolejności od tych najstarszych po najnowsze.

2009

Lampki na drzewach wieszane są w Siedlcach wzdłuż ulicy Piłsudskiego już od wielu lat. Pojawiają się w okolicy 6 grudnia. Od tego momentu spacer tą ulicą powoduje natychmiastowy zastrzyk świątecznego nastroju. Myślę, że da się to zauważyć nawet mimo tego, iż w czasie, gdy zrobiono powyższe fotki, nie było na chodnikach ani odrobiny śniegu. W tym roku centrum miasta wyglądało bardzo podobnie jak w latach ubiegłych. W ostatnich dniach śnieg niespodziewanie się pojawił, co troszkę zmieniło krajobraz. Mróz jest mikroskopijny, ale mamy nadzieję, że śnieg utrzyma się przynajmniej do świąt... :) Kilka innych tegorocznych (jeszcze bezśniegowych) zdjęć miasta można zobaczyć w naszym poście mikołajkowym: >>LINK<<.

2010

RATUSZ "JACEK"

[CITY HALL]

PARK "ALEKSANDRIA"

Przepiękne lodowe rzeźby, które można zobaczyć na zamieszczonych powyżej zdjęciach, postawiono na Placu Generała Sikorskiego jako dodatkową atrakcję podczas miejskiego finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w 2010 roku. Rzeźby miały jednocześnie upamiętniać fakt, iż 11 stycznia 1940 roku w Siedlcach zanotowano rekordowo niską temperaturę wynoszącą -41 stopni Celsjusza, co na szczęście nigdy później się nie powtórzyło (i oby tak zostało!)... ;)

Świetliste anioły również pojawiły się w Siedlcach w 2010 roku. Przed świętami ustawiane są teraz rokrocznie obok skrzyżowania ulicy Piłsudskiego z ul. Armii Krajowej, u stóp więzienia.

2010 / 2011

URZĄD MIASTA

[CITY COUNCIL]

2012

PARK "ALEKSANDRIA"

Niestety zdjęcia nie są w stanie oddać w pełni uroku, który roztacza wokół siebie blask rozświetlonych choinkowych lampek, ale mamy nadzieję, iż udało nam się przybliżyć przynajmniej w drobnym zarysie, jaki jest rzeczywisty czar zademonstrowanych tutaj świątecznych dekoracji. W przyszłości postaramy się pokazać w blogu inne miejscowości w świątecznej lub po prostu zimowej szatce, a tymczasem zapraszamy do posłuchania kolędy z zamieszczonego poniżej filmu.

Zaś tym wszystkim, którzy poświęcili chwilkę czasu na obejrzenie i/lub przeczytanie tego wpisu, jak również wszystkim stałym czytelnikom naszego bloga życzymy WESOŁYCH ŚWIĄT i Szczęśliwego Nowego Roku 2012 - oby te Święta były dla Was wyjątkowe i zapisały się w Waszej pamięci na zawsze! :)

FILM:

****

To properly fit into pre-Christmas atmosphere, we decided to create a new post in the spirit of Christmas. Therefore, we will show you today Siedlce City in winter weather. Images shown in this article were created over several years - from 2009 to 2011. Some of them we made ourselves, others we get from our friends. Under all photos can be found a short holiday movie - it is one of the carols performed by young residents of the city. The author of the video is our friend Jared (Jarek), who also gave us some of the photographs listed above. Photos are presented in order from oldest to the latest.

Lights are hung on the trees along the Pilsudski Street in Siedlce for many years. It appears around 6 December. Angels appeared in Siedlce in 2010. While some of the photos taken, there was not a bit of snow. This year downtown looked very much like in previous years. In recent days, the snow suddenly appeared, which changed the landscape a bit. Frost is minimal, but we hope that the snow will continue at least until Christmas ... :) A few other photos of this year's snowless city can be seen in one of our previous posts: >> LINK <<.

Beautiful ice sculptures, that can be seen on several photographs, were placed on the General Sikorski Square as an additional attraction at the city finals of the Great Orchestra of Christmas Charity in 2010. Sculptures were also commemorating the fact that 11 January 1940 in Siedlce reported record low temperature of -41 degrees Celsius, which fortunately never again does not happen again (and hopefully so is !)... ;)

Unfortunately the pictures are not able to give fully of charm, which offers glow lit Christmas lights, but we hope that we managed to bring at least in small outline, what is the real magic of Christmas decorations demonstrated here. In the future we will try to show in our blog how other cities in Poland look like in the Christmas or just in the winter weather.

All those who took the time to watch and/or read this post, we wish you Merry Christmas and Happy New Year 2012 - let this Christmas will be special for you and let sign up in your memory forever! :)

Gabinet Figur Woskowych / Muzeum Madame Tussauds oraz niezwykły show pt. "The Amsterdam Dungeon" w Amsterdamie [Madame Tussauds Wax Museum and amazing show "The Amsterdam Dungeon" in Amsterdam, The Netherlands]

2011-12-12T09:42:00.000-08:00

Do wielkiego Gabinetu Figur Woskowych Madame Tussauds w Amsterdamie bardzo łatwo trafić, gdyż znajduje się w samym centrum miasta, przy Placu Dam. Jedynym minusem tego muzeum jest cena biletów wstępu, które naszym zdaniem są dość drogie. Koszt normalnego biletu w 2011 roku wynosił 21 euro. Kupując bilety wcześniej, na stronie internetowej opisywanego obiektu, otrzymuje się niewielką zniżkę w wysokości 2 euro. Ciekawą opcją są bilety rodzinne: np. za bilet dla 4 osób (dwoje dorosłych + dwoje dzieci) cena wynosi 62,50 euro itp. Kupując bilety dla całej grupy (od 10 osób) również otrzymuje się zniżkę w wysokości 2 euro, tzn. cena pojedynczego biletu wynosi wówczas 19 euro. W cenę wliczony jest ładnie wydany książkowy przewodnik po muzeum, w którym znajdują się zdjęcia wielu figur. Więcej informacji na temat wejściówek itp. można znaleźć na stronie:

http://www.madametussauds.com/Amsterdam/en/Default.aspx

Przy wejściu do środka turystom robione są zabawne zdjęcia z jedną z figur (nie wiemy, czy tak jest zawsze, ale podczas naszej wizyty stał tam Jack Sparrow), które następnie są wywoływane i gotowe do zakupu (wraz z kalendarzem na następny rok) w sklepiku z pamiątkami przy wyjściu z muzeum. Figura jest bacznie pilnowana przez fotografów i nie można sfotografować się z nią samemu, przy użyciu własnego aparatu. Poniżej możecie zobaczyć zdjęcie zrobione zakupionej przez nas fotce (stąd kiepska jakość).

Sol, Alien & Jack Sparrow

Mieliśmy bardzo napięty harmonogram zwiedzania, a że przyjechaliśmy do Amsterdamu pociągiem, musieliśmy się troszkę śpieszyć, by zdążyć zobaczyć wszystko to, co sobie zaplanowaliśmy. Dlatego oglądaliśmy muzeum w pośpiechu i nie mamy zdjęć wszystkich zamieszczonych tam figur. Wydaje nam się jednak, iż tak jest lepiej, gdyż bardziej zachęci to Was do odwiedzenia tego miejsca osobiście... ;) Więcej postaci można zobaczyć na naszym pamiątkowym filmie, zamieszczonym pod koniec artykułu.

Zanim wejdzie się do sali pełnej figur woskowych znanych osobistości, trzeba przejść przez kilka innych pomieszczeń. W pierwszym można zobaczyć m. in. ogromną ruchomą woskową postać przedstawiającą upersonifikowany Amsterdam i opowiadającą o historii tego miasta (patrz: pierwsza fotka poniżej). W kilku innych, mniejszych salkach, znajdują się zupełnie inne atrakcje. W jednej z nich można obejrzeć piękną ruchomą panoramę. Pokazaliśmy ją na filmie, choć efekt nawet w części nie dorównuje rzeczywistemu...

Turyści są wpuszczani do wnętrza muzeum w większych grupkach i początkowo grupa musi trzymać się razem, gdyż drzwi do kolejnych sal otwierają się stopniowo - nie można wejść do następnej, dopóki przebywa w niej poprzednia ekipa zwiedzających. Po przejściu przez kilka tajemniczych komnat (nie będziemy zdradzać, co kryje się we wnętrzu każdej z nich) trzeba odbyć mrożącą krew w żyłach wędrówkę przez mroczne korytarze, w których prawdziwi aktorzy, przebrani za rozmaitego rodzaju upiory, co jakiś czas wyskakują wprost na biednych turystów, przy akompaniamencie złowrogich dźwięków. Musimy przyznać, iż po kilku minutach staje się to naprawdę przerażające, przy czym warto wiedzieć, iż nas dwoje niełatwo przestraszyć - mamy raczej silne nerwy i nie boimy się horrorów. To doświadczenie było jednak naprawdę niesamowite i naszym zdaniem chyba każdy choć przez chwilę czuje się tam nieswojo... Jeżeli ktoś z góry zakłada, że nie wytrzymałby takiej presji, może wybrać drugą drogę do "bezpieczniejszych" muzealnych komnat i ominąć mroczny labirynt. Wybór tej drugiej opcji jest konieczny dla kobiet w ciąży i małych dzieci. W kolejnych salach, aż do wyjścia z muzeum, można oglądać woskowe figury przedstawiające postacie znane na całym świecie.

Dwie Mony - czyli Sol & Mona Lisa

Lady Gaga

Marilyn Monroe

(jeżeli interesuje Was, co miała pod stale podwiewaną sukienką, Alien może udzielić odpowiedzi: MAJTKI)

Eddie Murphy

Justin Biber

Albert Einstein

Elvis Presley

Ronaldinho

Oprah Winfrey

Angelina Jolie & Brad Pitt

Jennifer Lopez i Justin Timberlake

Bob Marley
oraz Alien & Sol w wersji rasta... ;P

Udzielając radiowego wywiadu... ;)

Prince & bodajże George Michael (?)

W tańcu z Beyonce Knowles

Barwna postać znana z serialu
"Ally McBeal" - Claire

Salvador Dali

Spiderman

Odcisk dłoni Michaela Jacksona
i odcisk pośladków Jennifer Lopez
[The imprint of the hand of Michael Jackson
and Jennifer Lopez's buttocks imprint]

Podczas kupowania biletów do muzeum można przy okazji z ogromną zniżką zakupić w tej samej kasie wejściówki na rewelacyjny show o nazwie "The Amsterdam Dungeon".

Miejsce, w którym można oglądać pokaz (albo raczej czynnie wziąć w nim udział) znajduje się tylko kilkadziesiąt metrów od Gabinetu Figur Woskowych. Jednakże by show zrozumieć, TRZEBA znać języki obce, przynajmniej angielski (aktorzy mówią na zmianę w kilku językach, najczęściej po holendersku i angielsku).

Nie możemy pokazać Wam tutaj żadnych zdjęć ani filmów z przedstawienia, ponieważ po wejściu do środka koniecznie trzeba wyłączyć telefony, aparaty fotograficzne i kamery, a dodatkowo wysłuchać ostrzeżenia: Jeżeli zrobicie tu jakieś zdjęcia lub filmy zabijemy Was! ;) To, co tam ujrzeliśmy, musi zatem pozostać owiane mgiełką tajemnicy, aczkolwiek zdradzimy Wam kilka podstawowych zasad, którymi show się kieruje:

- Jest to niesamowita opowieść o historii Amsterdamu (o tych najstraszniejszych i najbardziej krwawych momentach z jego dziejów). Można się z niej dowiedzieć mnóstwa intrygujących szczegółów. Trwa mniej więcej godzinę.
- Grają tam prawdziwi aktorzy, jest ich siedmioro.
- Po wejściu do środka długo zjeżdża się windą w dół; w końcu trafia się do średniowiecznej komnaty tortur, w której mnich-kat opowiada o sposobach torturowania jeńców (o tym najwięcej opowiedzieć może Alien, którego kat wyłowił z widowni, przypiął do metalowego krzesła a następnie groził mu wymyślnymi mękami). Z tego pomieszczenia widzowie powoli są odprowadzani do kolejnego (całkowicie odmiennego), stamtąd do jeszcze innego, itd. Atrakcji jest 11. W jednej z komnat można poczuć się jak na pokładzie prawdziwego okrętu (wszystko się kołysze, wywołując lekkie objawy choroby morskiej), a w innej Sol została uznana za winną i skazana przez Sąd Najwyższy na wyrok śmierci (powód nie był ważny, liczył się nastrój sędziego).
- Każdy z widzów może stać się tam częścią przedstawienia, wystarczy że wciągnie go doń jeden z aktorów.
- Ostatnią atrakcję przed wyjściem stanowi mały podziemny roller coaster pełen wyskakujących zewsząd straszydeł, do którego jednakże zabrania się wchodzić kobietom w ciąży, małym dzieciom, inwalidom, osobom z rozrusznikiem serca itp.

Show zapewnia NIESAMOWITE WRAŻENIA, których nie da się porównać z niczym innym.

Zdarzało nam się oglądać przedstawienia teatralne w małych salach, w których bariera aktor-widz była bardzo mała, ale tutaj owa bariera zniknęła całkowicie. Na jakiś czas przeniesiono nas do innego świata, pełnego lochów, piratów i duchów, a to jest po prostu BEZCENNE. Jeżeli będziecie w Amsterdamie - koniecznie odwiedźcie to miejsce! Więcej na jego temat można przeczytać na jego oficjalnej stronie internetowej:

http://www.the-dungeons.nl/amsterdam/en/attractions/index.htm

Na koniec zapraszamy Was do obejrzenia naszego filmu nakręconego w Muzeum Figur Woskowych. Można tam zobaczyć nieco więcej postaci niż na pokazanych powyżej fotografiach.

FILM:

Podsumowując: zdecydowanie warto zobaczyć zarówno show "The Amsterdam Dungeon" (niezwykłe wrażenia gwarantowane!), jak i Gabinet Figur Woskowych Madame Tussauds w Amsterdamie. Prezentowane w tym ostatnim postacie z wosku naprawdę wyglądają jak żywe... Polecamy! :)

****

Madame Tussaud's Wax Cabinet in Amsterdam is very easy to find, because it's located in the city center. The price of tickets it's quite expensive. Normal ticket costs 21 euros. It includes a nicely published book guide of the museum. If you buy a ticket on the website of the museum, you will get a discount of 2 euros. The same discount is provided for group tours (more than 10 people). Then one adult ticket costs 19 euros. More information about tickets etc. can be found at:

http://www.madametussauds.com/Amsterdam/en/Default.aspx

We saw the museum in a hurry and do not have pictures of all the wax figures that are there. It seems to us, however, that this is better because this will encourage you more to visit this place ... ;)

More wax figures can be seen on our commemorative film, which you can find under all photos.

Before you enter the room full of wax celebrities, you'll have to go through several other rooms. At first you can see, among others, great wax figure of "Amsterdam Man" that moves and talks about the history of the Netherlands. Tourists are allowed to enter the interior of the museum in small groups and initially larger group must stick together - you can not enter the next room, until the previous team of visitors staying there. After passing through some mysterious chambers (we will not reveal what is hidden inside each of them) you will need to take a chilling journey through the dark corridors, in which the real actors, dressed as various kinds of ghosts, haunt of tourists, accompanied by terrifying sounds.

You should know that it's not easy to scare us - we have a rather strong nerves and are not afraid of horror movies, but we must admit that after a few minutes it becomes really scary! This experience was truly amazing and we think that probably everyone feels a little uncomfortable there... If you think that it will be too difficult for you, you can choose another way to "safe" rooms and pass by a dark labyrinth. Choosing the second option is necessary for pregnant women and young children. In the next rooms you can see wax figures depicting characters known around the world.

When you buy tickets to the museum, you can also buy tickets for a sensational show called "The Amsterdam Dungeon" (with a huge discount).

The place where you can watch the show (or rather, actively take part in it) is only a few dozen meters from the Wax Cabinet. During the show the actors speak in several languages, mostly in Dutch and English. We can not show you any photos or videos of the performances, because after entering the building everybody must necessarily turn off all phones, cameras and video cameras, and also hear a warning: If you do here some pictures or videos we will kill you! :) So everything that we saw there must remain our secret.

"The Amsterdam Dungeon" is an amazing story about the history of Amsterdam (for the worst and the bloodiest moments of its history). It takes about an hour. It consists of 11 shows, in which seven actors play. This is one of a kind, unique experience that transports you to another world - a world full of dungeons, pirates and ghosts. More about the show can be found at:

http://www.the-dungeons.nl/amsterdam/en/attractions/index.htm

In conclusion: it's definitely worth seeing the show "The Amsterdam Dungeon" (unusual sensations guaranteed!), and the Madame Tussauds Wax Museum in Amsterdam. Some forms of wax really come alive ... We highly recommend visiting both these places! :)

Zmotoryzowani Święci Mikołaje podczas festynu mikołajkowego i XIV Targi Rękodzieła Artystycznego w Siedlcach - 3 i 4 XII 2011 [Santa Clauses on motorcycles and quads in an urban festival and XIV Crafts Fair in Siedlce (Poland) - 3 and 4 December 2011]

2011-12-04T11:41:00.001-08:00

We wish you a nice virtual tour on our blog! :)

W ciągu weekendu 3 i 4 grudnia 2011 roku w Siedlcach (woj. mazowieckie) Dwaj Włóczykije natrafili przypadkiem na dwa interesujące wydarzenia. Pierwszym z nich był wczorajszy festyn mikołajkowy, który zorganizowano przede wszystkim dla dzieci na jednym z placów w centrum miasta. Obejrzeliśmy tam proces powstawania lodowych rzeźb i przyjazd grupy zmotoryzowanych Świętych Mikołajów, co stanowiło dość niecodzienny widok... :D

Drugim wydarzeniem, w którym wzięliśmy udział w dniu dzisiejszym, były XIV Targi Rękodzieła Artystycznego. Odbywały się one w dn. 3 i 4 grudnia w Parku Handlowym Arche na ulicy Brzeskiej. Można tam było obejrzeć i zakupić różnego rodzaju rękodzieło (malarskie, rzeźbiarskie, biżuteryjne, ceramiczne, włókiennicze itp.) należące do ok. 80 twórców ludowych z różnych miast, a nawet z innych krajów (np. z Litwy), zaopatrzyć się w zrobione domowymi sposobami i według starych receptur specjały kuchni regionalnej: wędliny, smalec, chleb, sery, miód itp.; wziąć udział w loterii fantowej (dochód przeznaczono na budowę Muzeum Gwizdka w Gwizdałach) lub w warsztatach garncarskich; porozmawiać z Mikołajem i posłuchać prawdziwego Janka Muzykanta z Podlasia - Pana Mieczysława Borkowskiego, który przez cały czas trwania targów grał na ludowych instrumentach (na prośbę Dwóch Włóczykijów zagrał kolędę "Cicha Noc").

Janko Muzykant z Podlasia, czyli Pan Mieczysław Borkowski, okazał się wyjątkowo sympatycznym człowiekiem i sam zaproponował nam zrobienie wspólnych zdjęć. Ponadto Sol wreszcie doczekała się jakiejś fotki ze Świętym Mikołajem, gdyż - jako chyba jedno z nielicznych dzieci w tym kraju, a może nawet na świecie - nie posiadała dotychczas ani jednego zdjęcia tego rodzaju (prawdopodobnie z racji faktu, iż nigdy nie uczęszczała do przedszkola... ;)).

Dla Dwojga Włóczykijów był to nadzwyczaj udany weekend. Cieszymy się, iż mieliśmy okazję wziąć w udział w obu opisanych tu pokrótce wydarzeniach. Mamy nadzieję, iż za rok uda nam się tam wybrać ponownie. Polecamy - to nie tylko świetny pomysł na ciekawe spędzenie ponurych i ciemnych grudniowych wieczorów, ale również doskonała okazja do zaopatrzenia się w prezenty świąteczne i wspaniałe wyroby regionalne! :)

Na koniec krótka uwaga kierowana do osób znajdujących się na zdjęciach: jeżeli ktoś znalazł się na którymś z nich, a nie chce być na nim widoczny, może poprosić nas o skasowanie fotki lub przerobienie jej w taki sposób, by nie było tam widać jego twarzy. Wystarczy poprosić o to w komentarzu do niniejszego artykułu... :)

****

Over the weekend of 3 and 4 December 2011 in Siedlce (Poland) Two Gadabouts accidentally stumbled on two interesting events. The first of these was the Santa Claus's festival yesterday, which was organized primarily for the children on one of the squares in the city center. We saw there the process of creating ice sculptures and the arrival of Santa Clauses motorized group, which was quite an unusual sight... :D

The second event was the fourteenth Crafts Fair. It took place in the 3 and 4 December in Arche Retail Park in Siedlce. There you could see and buy various types of crafts (painting, sculpture, jewelry, ceramics, textiles, etc.) belonging to 80 folk artists from different cities and even from other countries (eg Lithuania), buy a home-made regional products: meats, lard, bread, cheese, honey, etc., to participate in the raffle (revenue earmarked for the construction of the Whistle Museum in Gwizdaly) or in a pottery workshop, talk with Santa Claus and listen to the real folk musician Mieczyslaw Borkowski, who throughout the show played on folk instruments (at the request of Two Gadabouts he played the carol "Silent Night").

That was a great weekend for us. We are glad that we had the opportunity to take a part in both events briefly described here. We hope that next year we will go there again. We recommend it - it's not only a great idea to spend an interesting gloomy and dark December evenings, but also an excellent opportunity to supply a wonderful Christmas presents and regional products! :)

Minęła pierwsza półrocznica istnienia bloga! Z tej okazji zmiana wyglądu strony i kilka słów o tym, jak Dwaj Włóczykije pożegnali lato... :) [Our blog ended six months of its existence! On this occasion - change the appearance of the page and a few words about how the Two Gadabout's farewell to summer wandering...]

2011-11-26T10:39:00.001-08:00

W dniu dzisiejszym, 26 listopada 2011 roku, strona Podróże Dwóch Włóczykijów obchodzi swój pierwszy mały jubileusz - półrocznicę swojego istnienia! Powstała bowiem równe 6 miesięcy wcześniej - 26 maja. Z tej okazji postanowiliśmy zrobić Wam niespodziankę i zmienić wygląd bloga, a konkretniej obrazek w tle. Kilka osób napisało nam, iż mają niekiedy problemy z rozczytaniem tekstu naszych wpisów, więc postaraliśmy się o to, by tło stało się ciemniejsze, a rozczytanie czcionki nie nastręczyło już nikomu problemów. Mamy nadzieję, iż efekt Wam się podoba. Poprzednie tło wydawało nam się dość ponure, co stanowiło kiepskie połączenie z przygnębiającą aurą listopadowych dni. Nowe jest bardziej kolorowe i optymistyczne. Przypomniało nam o tym, że jeszcze niedawno świętowaliśmy Pożegnanie Lata, a że robiliśmy to w dość nietypowy sposób, uznaliśmy, iż z okazji małego święta naszego bloga opublikujemy dzisiaj coś... bardziej na luzie. Unikamy wpisów czysto wspomnieniowych i autotematycznych, gdyż staramy się raczej w miarę obiektywnie opowiadać o miejscach wartych zobaczenia czy zwiedzenia, a nie o nas samych. Pomyśleliśmy jednak, iż każdemu blogowi przyda się od czasu do czasu mała odmiana... ;)

"Pożegnaniem Lata" nazwano piknik rodzinny organizowany przez Klub Garnizonowy Policji Rzecznej w Warszawie. Impreza odbyła się 27 sierpnia 2011 roku nad Wisłą, a Dwaj Włóczykije, wraz z dwojgiem przyjaciół, nie omieszkali wziąć w nim udziału. Tego dnia pogoda było wyjątkowo upalna, co świadczyło o tym, iż lato wcale nie planowało szybko się z nami żegnać... ;) Bawiliśmy się naprawdę świetnie i udokumentowaliśmy to na zdjęciach, którymi chcemy się Wam przy okazji pochwalić.

Tamtego dnia można było m. in.:

- pobawić się w puszczanie gigantycznych baniek mydlanych;
- zanurkować w stroju płetwonurka, w specjalnym basenie;

- obejrzeć wiele interesujących stoisk, między innymi takie, na którym demonstrowano przedmioty zarekwirowane przez celników;

- poskakać w wielkich, dmuchanych zamkach (niezależnie od wieku);

- zrobić sobie rodzinny piknik połączony z grillowaniem;

- pojeździć quadami i innymi fajnymi pojazdami (np. segwayem);

- postrzelać na strzelnicy itp.

Mamy nadzieję, iż zbliżająca się zima nie spowoduje, że wpadniemy w sen zimowy i przestaniemy cokolwiek zwiedzać. Jeżeli śnieg nas całkowicie nie przysypie, postaramy się przynajmniej od czasu do czasu coś obejrzeć i sfotografować. W przypadku braku dobrej pogody, zaczniemy zwiedzać muzea i inne zadaszone obiekty. Skończymy również opisywać te miejsca, które zwiedziliśmy wcześniej, a o których dotychczas nie mieliśmy okazji lub po prostu nie zdążyliśmy opowiedzieć. Życzcie nam zatem dużo nowych podróży, mnóstwo weny i zapału do pisania - przynajmniej na kolejne pół roku... ;) W ciągu pierwszych sześciu miesięcy swojego istnienia blog uzbierał ok. 12 700 odsłon i ok. 400 komentarzy. Ciekawe, jak zmienią się te liczby w ciągu kolejnego półrocza...?

Na koniec chcieliśmy Wam polecić wyjątkowy konkurs charytatywny. W rozdaniu można brać udział do 13 grudnia 2011 r. Nagrody są bardzo cenne (do 380 zł), a przy okazji można bardzo pomóc małej dziewczynce. Więcej o zasadach konkursu dowiecie się, klikając w poniższy obrazek:

****

Today, at 26 November 2011, Page Two Gadabout's Journeys celebrates its first anniversary - have completed six months of its existence! Blog was created on 26 May. On this occasion we decided to do surprise you and change the look of the blog. Several people wrote to us that they have trouble reading the text of our posts, so from now on the background has become darker and the font has become more clear. Previous background seemed to us quite bleak, especially during the depressing aura of November days. New is more colorful and optimistic. We hope that you like the new look of our website.

Dreary November day reminded us, that we have recently celebrated Farewell to Summer. It was the family picnic organized by the River Police Garrison Club in Warsaw. The event took place on 27 August 2011. The weather was extremely hot - summer was not planning to say goodbye to us... ;)

On that day we had a chance:

- play in a giant soap bubbles bleed;
- dive diver dressed in a special pool;
- watch a lot of interesting stalls, including those on which was demonstrated by the customs officers seized items;
- jump in the big, inflatable castles (regardless of age);
- take a family picnic combined with grilling;
- ride quads and other cool vehicles (eg segway);
- shoot at the shooting range, etc.

Wish us a lot of traveling, please, and a lot of inspiration and enthusiasm for writing - at least for the next half year... :)

In the first six months of its existence, our blog has collected approximately 12 700 hits and almost 400 comments. We wonder how these numbers change over the next six months...?

Centrum Radomia jesienią [Radom city center in the autumn, Poland]

2011-11-21T10:05:00.001-08:00

O Radomiu wspominaliśmy krótko kilka miesięcy temu w naszej fotorelacji z Air Show 2011. Nie pokazaliśmy jednak wówczas żadnych zdjęć centrum tego miasta. Postanowiliśmy to nadrobić. W trakcie listopadowego spaceru brukiem radomskiego deptaka zrobiliśmy sporo fotografii, którymi możemy się z Wami dzisiaj podzielić.

Radom to dawne miasto wojewódzkie, obecnie powiatowe, należące do woj. mazowieckiego. Historycznie należy jednak do Małopolski i leży na ziemi sandomierskiej, nad rzeką Mleczną.

Jest to jedno z najstarszych miast w Polsce!

W Radomiu można odnaleźć mnóstwo miejsc i obiektów o dużym znaczeniu historycznym. Centrum tego miasta jest bardzo piękne, jednak mimo tak wielkiego uroku z biegiem lat miasto zdaje się powoli pustoszeć - jego młodzi mieszkańcy narzekają na brak pracy i perspektyw, przez co często, z racji wyższej konieczności, przenoszą się do większych aglomeracji. Spacerując główną ulicą deptaka zauważa się natychmiast sporą liczbę znajdujących się tam banków, obok równie dużej liczby opuszczonych lokali z wiszącymi na wystawie kartkami opatrzonymi napisem "Do wynajęcia". Wart podkreślania jest fakt, iż mimo wszystko miasto wciąż się rozwija, a ponadto dba się tam o stałe odrestaurowywanie niszczejących z biegiem lat zabytków. Najważniejsze obiekty podpisujemy pod zamieszczonymi poniżej zdjęciami.

ULICA ŻEROMSKIEGO - DEPTAK

[Zeromskiego Street - Promenade]:

Budynek dawnego Urzędu Wojewódzkiego
(obecnie jego delegatura).

Został wybudowany w latach 1825-27 jako siedziba władz województwa sandomierskiego wg projektu Antonio Corazziego i od tamtej pory zawsze był siedzibą władzy administracyjnej. Za informacje o tym obiekcie dziękujemy Panu Darkowi D.

[The building of the former Provincial Office
(now the delegation).

It was built between 1825-1827 as the seat of the province of Sandomierz, designed by Antonio Corazzi.]

POMNIK JANA KOCHANOWSKIEGO

[The Monument of Jan Kochanowski]

KOŚCIÓŁ GARNIZONOWY pw. ŚW. STANISŁAWA

[Garrison Church]

KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ TRÓJCY

[The Holy Trinity Church]

KOŚCIÓŁ I KLASZTOR OJCÓW BERNARDYNÓW

[Bernardine Church&Monastery]

To, co rzuca się w oczy w trakcie spaceru po centrum Radomia, to bardzo duża liczba kościołów, które znajdują się w niewielkiej odległości od siebie nawzajem. Na zdjęciach pokazaliśmy tylko kilka z nich. Bardzo piękna jest na przykład wysoka Katedra Opieki Najświętszej Maryi Panny, ale nie udało nam się jej sfotografować z racji faktu, iż cały front katedry jest obecnie odnawiany. Najbardziej interesującym z kościołów, którego również niestety nie sfotografowaliśmy, jest ten najstarszy, pod wezwaniem św. Wacława, pochodzący z XIII wieku. Znajduje się on w pobliżu Placu Stare Miasto, leżącego w bardzo bliskiej odległości od grodziska "Piotrówka", które zbudowano ok. X wieku. Było ono siedzibą kasztelana radomskiego.

Na szczególną uwagę zasługują radomskie mury obronne, które budowano w Radomiu od 1364 roku dzięki staraniom króla Kazimierza Wielkiego, jak również Zamek Królewski, który powstał w kilka lat później. W niektórych miejscach pozostałości murów i zamku odrestaurowano, podobnie jak biegnącą przed nimi fosę (mimo iż nie płynie już tamtędy woda). Da się to zauważyć na niektórych zdjęciach poniżej. Obok murów zamku stoi przepiękny stary kościół farny pod wezwaniem Jana Chrzciciela, również ufundowany przez Kazimierza Jagiellończyka - ten udało nam się uwiecznić na fotkach... :)

POMNIK CZYNU LEGIONÓW

Dwa niewysokie budynki w kolorze pomarańczowym i zielonym w centrum zdjęcia to DOMY GĄSKI I ESTERKI, w których obecnie mieści się MUZEUM SZTUKI

[Two rather low, orange and green buildings in the middle of the photograph are te Gąska&Esther Houses - Museum of Contemporary Art]

ARCHIWUM PAŃSTWOWE, dawniej RATUSZ

[State Archive, City Hall]

MUZEUM im. JACKA MALCZEWSKIEGO,

dawniej KOLEGIUM PIJARÓW

[City Museum, formerly Piarist College]

ODRESTAUROWANE MURY OBRONNE
[Remains of walls and Castle]

ODRESTAUROWANA FOSA

TABLICA UPAMIĘTNIAJĄCA UNIĘ WILEŃSKO-RADOMSKĄ
z 11 III 1401 r.,

POWIESZONA NA ŚCIANIE ZAMKU KRÓLEWSKIEGO
w 600. ROCZNICĘ PODPISANIA AKTU
[Plaque commemorating the Pact of Vilnius and Radom from 11.03.1401, hanging on the wall of Royal Castle in the 600th anniversary of the act's]

STOJĄCY OBOK MURÓW ZAMKU

KOŚCIÓŁ FARNY pw. JANA CHRZCICIELA

[Parish Church dedicated to John de Baptist]

PARK MIEJSKI
[CITY PARK]

Niestety z racji napiętego harmonogramu nie mogliśmy zobaczyć i sfotografować wszystkich wartych ujrzenia miejsc w Radomiu, ale mamy nadzieję, iż w przyszłości uda nam się zwiedzić to piękne miasto dokładniej, a wówczas opiszemy konkretne obiekty, które się w nim znajdują, lub rozszerzymy ten artykuł.

Tymczasem więcej o historii miasta i o nim samym można przeczytać na jego oficjalnej stronie internetowej:

http://www.radom.pl/page/

a także w blogu, który polecamy:

http://historiaradomia.blogspot.com/

****

Afew months ago, we mentioned about the Radom City in our photorelation of AirShow 2011. We didn’t show any photos of the city center, so we decided to catchup. During the November we had a walk through the streets of Radom. We did alot of photographs then, which we want to share with you today.

Radomis a former provincial city, currently it’s a county town which belongs to theprovince mazowieckie. However, historically, Radom belongs to the Małopolskaand is located in the Sandomierz land, on the river Mleczna. It is one of the oldest cities in Poland!

InRadom, you can find plenty of historical places and objects. Center of the cityis very beautiful, but over the years, the city seems to be slowly abandoned bythe inhabitants - people complain about the lack of jobs and prospects, as aresult, often by virtue of necessity, they move to larger cities. It is worth emphasizing,that, in spite of everything, the city is still developing. The most importantobjects and places we signed under the photos.

What strikes the eye during a walk around the centerof Radom, it's a very large number of churches, that are close to each other.The photos showed only a few of them. Worth of sights are walls, which werebuilt in Radom from 1364 through the efforts of King Casimir the Great, as wellas the Royal Castle, which was established a few years later. In some placesthe remains of the walls and the castle was restored, like the moat in front ofthem (although water doesn’t flow there). Apart from the castle walls, standsthe beautiful old parish church dedicated to John the Baptist, also founded byCasimir the Jagiellonian. It can be seen in some pictures above.

Unfortunately, because of the tight schedule, we couldn’tsee and photograph all the worth seeing places in Radom, but we hope that, infuture, we will explore this beautiful city more, and then describe specificobjects and places located there or we expand this article.

Moreinformations about history of the Radom City you can find at its officialwebsite:

http://radomcity.eu/page/

DESIGNERIA - Trendy Show w Warszawie, listopad 2011 - Dwaj Włóczykije na pokazie mody i wernisażu - kilka słów o tym, dlaczego warto wziąć udział w tego rodzaju wydarzeniach ["Designeria - Trends Show" in Warsaw, November 2011, Poland]

2011-11-15T17:29:00.000-08:00

We wish you a nice virtual tour on our blog! :)

Designeria to cykl imprez, które mają za zadanie promować twórczość młodych projektantów i artystów, jak również odkrywać nowe, interesujące trendy w zakresie wzornictwa oraz mody. Więcej o tym cyklu można przeczytać w artykule jednego z patronów medialnych tego wydarzenia, którym jest portal Stylistka.pl: >>LINK<<.

Dwaj Włóczykije wzięli udział w Designerii z dość prozaicznego powodu: byliśmy jej po prostu ciekawi. Chcieliśmy doświadczyć tego, jakie to uczucie zobaczyć pokaz mody na żywo. Zdarzało nam się wcześniej brać udział w wernisażach czy degustacjach win, ale pokaz mody był dla nas czymś nowym. Dlatego z ogromnym entuzjazmem szykowaliśmy się do udziału w tej trendsetterskiej imprezie.

Dokładniejszą relację z tego wydarzenia, okraszoną niemal dwukrotnie większą ilością zdjęć, można przeczytać i obejrzeć w blogu Sol: http://sol-monique.blog.onet.pl/. Tutaj chcieliśmy jednak zawrzeć kilka wspólnych obserwacji i podzielić się z czytelnikami naszego bloga wrażeniami, które towarzyszyły nam tamtego dnia.

Mamy pełną świadomość faktu, iż naszym zdjęciom daleko do ideału: aparat Sol nie poradził sobie zbyt dobrze z robieniem fotografii w słabym oświetleniu. Poza tym modelki i modele poruszali się na wybiegu dość szybko, przez co zdjęcia potwornie się rozmazywały. Większość nadających się do publikacji fotek wystaw itp. powstała natomiast przed rozpoczęciem pokazu i po jego zakończeniu, w celu uniknięcia tłoczących się i wchodzących w kadr ludzi.

9 listopada 2011 roku w środę, o godz. 20.00, w Hotelu Europejskim w Warszawie oprócz nas stawiło się bowiem kilkaset osób. Tłok był zatem dość duży i momentami trzeba się było przepychać pomiędzy innymi gośćmi, by dostać się bliżej niektórych stoisk, które należały do sponsorów wydarzenia. To, co rzuciło nam się w oczy, to fakt, iż zgromadzony tłum stanowił niesamowitą mieszankę: byli tam dziennikarze, fotoreporterzy i przedstawiciele różnych mediów (choćby programu "Pytanie na śniadanie"), szereg osób zajmujących się lub zainteresowanych modą i nowoczesnymi trendami, ale również spora ilość ludzi spoza tej branży, takich jak my.

Główną atrakcją wieczoru był pokaz kolekcji ubrań damskich i męskich z najnowszej kolekcji Flash autorstwa Katarzyny Kmiecik (młodej projektantki i absolwentki projektowania ubioru w Międzynarodowej Szkole Kostiumografii i Projektowania Ubioru). Bardzo spodobał się publiczności, która nagrodziła Kasię długimi brawami. Wszystkie prezentowane podczas pokazu stroje można zakupić w salonach mody jednego z Partnerów Designerii - Atelier UFUFU.

Z racji faktu, iż większość zrobionych przez nas zdjęć nie nadaje się do publikacji, a nawet te pokazane poniżej nie należą do najlepszych, fragmenty pokazu postanowiliśmy zaprezentować również na naszym króciutkim filmie, który zamieszczamy pod fotkami. Jego jakość pozostawia wiele do życzenia, gdyż został nakręcony za pomocą tego samego aparatu, który nie radził sobie z fotografiami, ale mamy nadzieję, że mimo braków w jakości film przybliży trochę to, jak owo wydarzenie wyglądało i jak czuliśmy się, będąc jego widzami.

Katarzyna Kmiecik

FILM:

Impreza "Designeria - Trendy Show" miała jednak znacznie bogatszy repertuar. Oprócz pokazu mody można było wziąć udział w wernisażu bardzo interesujących dzieł malarskich i rzeźbiarskich autorstwa Krzysztofa Cieślaka. Więcej o jego twórczości można przeczytać na stronie: http://krzysztofcieslak.pl/.

Niektóre z prac tego artysty są bardzo nietypowe i z daleka przyciągają uwagę. Najciekawsze są płótna, na które nałożona jest warstwa srebra, tworząc wyjątkowy efekt zwierciadła. W ten sposób autor pragnie zmusić widza nie tylko do zastanowienia się nad jego dziełami, ale również do autorefleksji. Dzięki lustrom można poza tym obejrzeć każdy tego rodzaju obraz z różnej perspektywy.

Poza pokazem mody i wernisażem wszyscy zgromadzeni w sali Hotelu Europejskiego goście Designerii mieli możliwość obejrzenia wielu interesujących stoisk (niektóre z nich można zobaczyć na zaprezentowanych powyżej i poniżej fotkach; więcej na ten temat można przeczytać w blogu Sol: >>LINK<<). Należały one do sponsorów opisywanego wydarzenia i umożliwiały gościom dowiedzenie się czegoś więcej o współczesnym designie oraz nowoczesnym wzornictwie.

Część z nich oferowała degustacje, m. in. wina, koktajli oraz innego rodzaju napojów. Pozostałe pozwalały na zapoznanie się z nowymi trendami w dziedzinie mody, urody i dekoracji wnętrz. Alienowi spodobało się zwłaszcza stanowisko z nowoczesnymi meblami, tworzonymi z dość nietypowych materiałów. Ponadto przed i po pokazie mody można było skorzystać z porad wizażystki i pod jej nadzorem poprawić sobie makijaż, a także otrzymać do przetestowania próbki kosmetyków Sensilis. Gości poczęstowano również przepysznym poczęstunkiem, przygotowanym przez firmę PR Catering. To właśnie jej dziełem są arbuzowe rzeźby, które pokazaliśmy na wstępie niniejszego artykułu. Większość zebranych wzięła również udział w konkursie wizytówkowym, w którym można było wygrać nagrody sponsorowane przez Partnerów Designerii. Dla wszystkich zgromadzonych był to z pewnością nadzwyczaj udany wieczór.

Dlaczego naszym zdaniem warto wziąć udział w tego rodzaju wydarzeniu:

- impreza taka jak pokaz mody to coś, co powinno się zobaczyć na żywo przynajmniej raz w życiu, niezależnie od tego, czy interesujemy się modą, czy też nie;
- każdy wernisaż stanowi nową okazję do przeżycia zachwytu nad sztuką, do obcowania z nią w życiu codziennym;
- stoiska lub prezentacje firm, które sponsorują tego rodzaju spotkania, zapewniają świetną okazję do zapoznania się z ich ofertą, a nawet do przetestowania ich produktów;
- zyskuje się ponadto możliwość spotkania wielu osób znanych z mediów lub różnego rodzaju twórców - projektantów, artystów itp., z którymi można wówczas porozmawiać osobiście;
- i wreszcie: dobrze jest od czasu do czasu spędzić wieczór poza domem, zajmując swój czas wolny rozrywkami należącymi do "branży" kulturalnej - to nie tylko odpręża, ale również rozwija... :)

****

Designeria is a series of events that are designed to promote the creativity of young designers and artists, as well as discover new and interesting trends in terms of design and fashion. More about this series can be read in the article one of the media sponsors of the event, which is the portal Stylistka.pl: >>LINK<<.

Two Gadabouts took part in the Designeria from rather prosaic reason: we were simply curious about it. We wanted to experience what it feels to see a fashion show live. Sometimes we have previously taken part in the openings and wine tastings, but the fashion show was for us something new.

We are fully aware of the fact that our images are far from perfect: Sol's camera not coped very well with doing photography in low light. Besides, models and models on the catwalk moved fairly quickly, so pictures are blurred. Most suitable for publishing photos of exhibitions, etc. have done before and after the show completion, in order to avoid crowding people.

9 November 2011 on Wednesday, about 8 PM, in the Hotel Europe in Warsaw attended a few hundred people. The piston was therefore quite large and sometimes you had to push between the other guests to get closer to some of the stands, which were belong to the sponsors of the event. The crowd was amazing mixture: there were journalists, photographers and representatives of various media, a number of people involved in or interested in fashion and modern trends, but also a large number of people outside the industry, such as we are.

The main attraction of the evening was a demonstration of a fashion collection for men and women from the latest collection FLASH by Catherine Kmiecik (young designer and fashion design graduate of the International School of Fashion Design). Show appealed to the audience, which rewarded designer long applause. All costumes presented during the show can be purchased in stores fashion one of the Partners of "Designeria - Trends Show" - Atelier UFUFU. Fragments of the show can also be seen on our film, which we present under all photos.

In addition to the fashion show guests could take part in the opening of a very interesting paintings and sculptures by Krzysztof Cieslak. More of his work can be found at: http://krzysztofcieslak.pl/. Some of the works by this artist are very unusual. The most interesting are the paintings on which is superimposed a layer of silver, creating a unique effect of the mirror. In this way the author wants to make the viewer not only to reflect on his works, but also for self-reflection. With mirrors, you can also view any such images from different viewpoints.

"Designeria - Trends Show" was really successful event.

Listopadowy spacer po starym cmentarzu w Siedlcach - popieramy akcję ratowania przepięknych zabytkowych nagrobków! :) [Old Cemetery in Siedlce, Poland - we're supporting the rescue effort of beautiful historic tombstones!]

2011-11-09T04:30:00.000-08:00

Planowaliśmy publikację artykułu o tej tematyce w czasie Święta Zmarłych, ale musieliśmy zrezygnować z tego pomysłu z dość prozaicznego powodu: nie mieliśmy odpowiednich zdjęć. Doszliśmy jednak do wniosku, iż listopad jest miesiącem sprzyjającym melancholijnym rozmyślaniom i spacerom po starych cmentarzach o wyjątkowym klimacie, w związku z czym nic nie stoi na przeszkodzie, by opublikować taki wpis tydzień później. Mamy już zdjęcia, a pomniki i nagrobki, które chcemy Wam pokazać, są nie tylko wyjątkowo piękne, ale w dodatku zabytkowe - większość z tych, które można obejrzeć na poniższych fotografiach, powstała w drugiej połowie XIX wieku, niektóre na początku wieku XX. Spacer po starym cmentarzu w Siedlcach jest niesamowitym przeżyciem, gdyż miejsce to ma w sobie jakiś niewytłumaczalny urok. Wiele osób, które odwiedzają tam groby krewnych, nie zwraca uwagi na to, ile historycznej wartości mają w sobie niektóre spośród stojących wokół pomników. My staraliśmy się odnaleźć te najciekawsze, najbardziej nietypowe, najstarsze. Podzielimy się również z Wami kilkoma ciekawostkami, które udało nam się zaobserwować.

Pisząc niniejszy artykuł pragniemy ponadto poprzeć akcję "Ratujmy zabytkowe nagrobki", którą prowadzi Siedleckie Towarzystwo Samorządowe. Tegoroczna akcja trwa do końca listopada. Każdy, kto chciałby wesprzeć ją finansowo lub po prostu dowiedzieć się więcej na jej temat, powinien zajrzeć na stronę: http://ratujmynagrobki.blogspot.com/.

Celem tegorocznej zbiórki jest renowacja dwóch historycznych nagrobków należących do rodzin: Gorazdowskich oraz Zembrzuskich. Oba są wyjątkowo piękne. Można je zobaczyć na poniższych zdjęciach. W dniu, w którym robiliśmy sesję fotograficzną, było nadzwyczaj słonecznie, przez co nie wszystkie zdjęcia wyszły nam idealnie. Mamy jednak nadzieję, iż są wystarczająco "czytelne". Kliknięcie w któreś z nich spowoduje jego powiększenie.

Stary Siedlecki Cmentarz, który mieści się przy ul. Cmentarnej, jest już praktycznie w całości zapełniony, zatem obecnie większość zmarłych chowa się na nowszym cmentarzu, znajdującym się w innej części miasta. Ten drugi nie ma jednak wyjątkowego klimatu charakterystycznego dla starego cmentarza. Nadały mu ją lata historii, która wyryła znaczące piętno na jego wyglądzie.

To, co zwróciło naszą uwagę, to pewnego rodzaju moda na określony kształt i styl stawiania nagrobków w określonych epokach. Najstarsze przypominają często wąskie, ale wysokie, gładkie obeliski. Inne zachowały strzelistość, ale zdobione były pięknymi rzeźbami, które przedstawiały postacie biblijne lub anioły, czasami zmarłe dzieci lub misternie rzeźbione krzyże. Niektóre miały postać pionowej ściany zdobionej płaskorzeźbami. Jeszcze inne zrobiono w taki sposób, iż kamienny materiał, z którego je wykonano, przypominał sękate drewno. Najbardziej interesujące przedstawiamy poniżej.

Na najstarszych płytach nagrobnych rzuca się w oczy pisownia - 100-150 lat temu nawet niektóre imiona zapisywano bowiem inaczej. Zaintrygowało nas to, iż dawniej zamieszczano na grobach informacje o profesji pochowanych w nich ludzi (np. lekarz, inżynier, aptekarz), czasami podawano nawet miejsce, w którym ktoś pracował, np. jakiś urząd, zwłaszcza wtedy, gdy piastował w nim ważną funkcję. Na kilku nagrobkach wyryto sentencje, wiersze lub słowa noszące znamiona głębokiej żałoby. Niektóre były naprawdę wzruszające. Zauroczyły nas np. nagrobne wiersze wdowy opłakującej śmierć zaledwie 35-letniego małżonka i matki zrozpaczonej po śmierci małego synka. Pokazaną poniżej tablicę sfotografowaliśmy na grobie, który pozornie niczym się nie wyróżniał i nie przyciągał wzroku swoim wyglądem. Poruszyła nas jednak tragiczna historia, którą owa tablica nam zdradziła.

Grób ten znajduje się w pobliżu innego pomnika nadzwyczaj ważnego z historycznego punktu widzenia - grobowca Dzieci Zamojszczyzny. Złożono w nim prochy przymusowo wysiedlonych w czasie II wojny światowej dzieci i mieszkańców Zamojszczyzny, których pomordowano w transportach do hitlerowskich obozów zagłady.

Inne pamiątkowe pomniki na siedleckim cmentarzu można znaleźć niedaleko od wejścia. Są to przede wszystkim krzyże upamiętniające Zbrodnię Katyńską i katastrofę samolotu w Smoleńsku z 10 kwietnia 2010 roku.

Na szczególną uwagę zasługują również groby dziecięce. Spora część z nich została ozdobiona przepięknymi rzeźbami, które już z daleka przyciągają wzrok przechodniów. Duża część nagrobków powstała w czasach II wojny światowej, co każde przypuszczać, iż to ona była przyczyną śmierci pochowanych w nich dzieci. Nietrudno je zauważyć, ponieważ długi rząd maleńkich grobów znajduje się w pobliżu głównego wejścia na teren cmentarza.

Inne warte odnotowania szczegóły, które rzuciły nam się w oczy:

1. Niektóre nagrobki są opatrzone napisami zrobionymi cyrylicą i/lub prawosławnymi krzyżami.

2. Na siedleckim cmentarzu stoi ponadto dość duża zabytkowa krypta należąca do rodziny Gorgoszów, pochodząca z 1892 roku.

3. Można tam również odnaleźć nagrobek fundatora neogotyckiej Katedry Siedleckiej - księdza prałata Józefa Scipio del Campo. Katedra znajduje się zresztą w niewielkiej odległości od opisywanego cmentarza.

W okolicach ulicy Cmentarnej w Siedlcach można jednak znaleźć nie tylko Cmentarz Rzymskokatolicki, ale również zabytkowe Lapidarium i Cmentarz Wojenny. Większość grobów znajdujących się na ostatnim z wymienionych należy do nieznanych żołnierzy. Ponadto stoi tam wysoki pomnik. Postawiono go w hołdzie żołnierzom polskim, którzy zginęli w czasach I i II wojny światowej.

Lapidarium zostało usytuowane w miejscu, w którym w XVIII wieku znajdował się stary cmentarz katolicki. W późniejszym okresie wydzielono tam jego część prawosławną. Wygląda zupełnie inaczej niż dwa pozostałe cmentarze, przez co przyciąga wzrok już z daleka. Groby są tam małe, wąskie, skupione w kilku zwartych grupkach (przeniesiono je w pobliże klasycystycznej kaplicy po likwidacji cmentarza ze względu na zmiany urbanistyczne w mieście w latach 80. XX wieku). Niektóre nagrobki ozdobione są małymi, misternie wykonanymi płaskorzeźbami.

LAPIDARIUM:

Cmentarz Wojenny

[War Graveyard]:

Stary Cmentarz Siedlecki jest zdecydowanie wart odwiedzenia. Wiele spośród znajdujących się tam nagrobków i pomników ma ogromną wartość historyczną, inne są zabytkowe. Niektóre zachwycają swoim kształtem, inne wzruszają przechodniów wyrytymi inskrypcjami. Niestety sporo z nich powoli niszczeje, a część napisów jest już niemal niemożliwa do odczytania. Warto zatroszczyć się o to, by po śmierci ostatnich potomków tych rodów, do których należą najstarsze groby, zniszczone i zapomniane pomniki odrestaurowano i pozostawiono na cmentarzu jako wyjątkowe relikty dawnych epok...

****